Historia Mediolanu — Mediolanum

Historia Mediolanu Mediolanum

Mediolanum, dawny Mediolan, było na początku miastem Insubrii, ale prowadził ciężkie rzymskie centrum miejskie w niebieskich Włoszech. Odcisk ten odmienia renesans ośrodka miejskiego od jego ciała przez Insubres około 600 rpne, poprzez poddanie się przez Rzymian i jego poszerzającą się inteligencję kluczowym rhinencephallem zachodniego chrześcijaństwa i kapitałem zalążkowym Cesarstwa Zachodniorzymskiego, uwolnił jego wsteczność barbarzyńcy wojny gotyckiej, jej zdobycie przez Longobardów w 569 r. i wybór heritów do zrobienia Ticinumowi pieniędzy zarodkowych władcy Królestwa Włoch.
W dojrzałych rzymskich czasach obecnych 300-400 AD ludzie mieli 40 000; Kiedy ośrodek miejski zarządzał pieniędzmi zasiewnymi z Cesarstwa Zachodniorzymskiego, barok damski wzrósł do 100 000 osób niepełnosprawnych, a zatem Milan prowadził jedną z najczęściej freeman w Rzymie.
Mediolanum starają się, by starsza osoba była rozsądna około 600 rpne przez Celtic Insubres, po której atmosfera niebieskich Włoch była wątpliwa Insubria. Zgodnie z legendą arthurską raportowaną przez Livy, rodzina królewska Gaulish Ambicatus nie wyraziła zgody na swoją inteligencję niebieskich Włochów z jego krewnym Bellovesus, tworząc formację postępową zmęczoną różnymi plemionami galijskimi; ten Bellovesus został wyżej opisany, aby mieć sensowne Mediolanum w przypadku Tarquinius Priscus, zgłosił tę legendę. Rzymianie, na czele z dyplomowanym Gnaeusem Corneliusem Scipio Calvus, ciężko Insubres i zdobył centrum miasta w 222 pne; import insubarza do Rzymu, jałmużny, w którym Rzymianie sprawują kontrolę nad miastem. W końcu kontrolują integralność regionu, specjalizacja, nowy został Cisalpine Gaul — «Gaul ten boczny z Alp» — i może uznać biwak jego spolaryzowane imię celtyckie: w Gaulish * medio- w zamiarze «środku, centrum» i ostatnia nazwa podział -lan to celtycki vis-a vis łacińskiego -planum «plain», stąd * Mediolanon spolimeryzowany jako Mediolanum well-intendent «(rozliczenie) we wnętrzu równiny» .6
Mediolanum było ciężkie jak na swój punkt węzłowy w granicznej sieci niebieskich Włoch. Polybiusz objaśnia obficie obficie winę, zboże i wełnę. Stada trzody chlewnej, niektóre dla nieoczywistej i odizolowanej podaży, były połową rasy w lasach, a ludzie byli dobrze znani ze swojej hojności.
W czasach Augusta Mediolanum słynęło ze swoich szkół; kontrolował teatr i amfiteatr 129,5 X 109,3 m. Astronomiczna ściana szczytowa otoczyła centrum miasta w czasach Cezara, a następnie została rozszerzona w dojrzałym trzecim półwieczu, przez Maksymianina. Mediolanum było gotowe do pracy, a kierownictwo w Ligurii Praefectus Liguriae przez Hadriana i Konstantyna przygotowało go do ponownego otwarcia księży Włoch (Vicarius Italiae). W trzecim półwiecznym Mediolanie kontrolowano mennicę, mauzoleum horreum i bagażu. W 259 r. Rzymska atmosfera w kierunku Imperatora Gallienusa całkowicie udaremniła Alemeńczyków w bitwie o Mediolanum.
W 286 Dioklecjan mieszał pieniądze z nasion Cesarstwa Zachodniorzymskiego z Rzymu do Mediolanum. Wyjeżdża, by zaludnić Nicomedię we Wschodnim Imperium, odchodząc od pracy swojego Maximiana w Mediolanie. Maksymilian poprawił indywidualne duże monumenty, astronomiczny cyrk o wymiarach 470 x 85 metrów, termy lub «Wanny Herkulesa», duży kompleks imperialnego okonia i inne prace i budynki, z których pozostało mniej taksówki brutto. Maksymianin zwiększył miejską ostoję otoczoną nowym, większym kamiennym murem o długości około 4,5 km z wieloma 24-stronnymi wieżami. Ważnym schronieniem były bliźniacze wieże; to, które było zamknięte w klasztorze San Maurizio Maggiore, ma wysokość 16,60 m.
To z Mediolanu cesarz Konstantyn odblokował edykt mediolański w 313 roku ne, tolerancję na wszystkie manichejdy wewnątrz Imperium, a tym samym utorował drogę chrześcijaństwu do kierowania manichejskim imperium. Konstantyn przebywał w Mediolanie, aby uroczyście zorganizować uroczystość swojej siostry u wschodniego cesarza Licyniusza. W Mediolanum istniały wspólnoty chrześcijańskie, które prześladują transzę prześladowanych, ale pierwszym egzarchistą Mediolanu, który ma ahistoryczną postać wydawcy, jest Merocles, który był na soborze w Rzymie 313. W połowie czwartego wieku aryjskie kontrowersje metameryczne chrześcijan z Mediolanum; Konstancjusz, pochodzący z okresu ariańskiego, a obecnie borykali się z nim. Auxentius zmarłego w Mediolanie 374 był przemyślanym ariańskim teologiem.

history of milan

W przypadku egzarchy St. Ambrose exarch 374-397, który ugasił arian, a Romanos Teodozjusz I, Mediolanum górował nad szczytem swojej dawnej potęgi.
Miejskie centrum kontrolowało także liczne bazyliki, cushiony w dojrzałym czwartym półwiecznym AD. Są to San Simpliciano, San Nazaro, San Lorenzo i miejsce kultu San Vittore, położone w rzymskim budynku Sant’Ambrogio. Ogólnie rzecz biorąc, późne imperium zachęcało do poszerzania praktycznych sztuk performatywnych w Mediolanum, a prace nad kością słoniową i miękką były powszechne w publicznych projektach szkieletowych. W czwartym półwiecznym AD. W krypcie Duomo żyją ruiny starożytnej wiary świętej Tekli i południowego baptysty, w którym ochrzczono św. Augustyna z Hippony.
W 402 r. Centrum miejskie zostało zamknięte przez Gotów, a siedziba imperium została porwana do Rawenny. W 452 r. Został on ponownie ogrodzony przez Attilę, ale autentyczne zawieszenie ze swoją Imperialną ostatnią jesienią w 538 r. Przerodziło się w gotycką wojnę, kiedy Mediolanum otrzymał rozkaz uderzenia przez Uraię, krewnego Witigesa, Króla Gotów, z dużym przepadkiem życie. Longobardowie spoglądają wstecz na Ticinuma za pieniądze z nasion Herdera, które oglądają «Papię», dlatego współczesność Pawii i Wczesnego Średniowiecza w Mediolanie była bliska obywatelstwa przez arcybiskupów.

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *